14 20 dagen zonder smartphone

Op de lens van mijn telefoon zit een stofje die op al mijn foto’s ook te zien is. Mijn telefoon moet gerepareerd worden. Over 14 20 dagen krijg ik het toestel terug. Ik besluit om er een experiment van te maken en 14 20 dagen een simpel Nokia toestelletje te gebruiken.

Voorbereiding: dag -2 – sneeuw

Vandaag sneeuwt het en vanavond heb ik afgesproken in Den Haag om naar een toneelstuk te gaan. Ik besluit mijn telefoon nog niet op te sturen. Het idee dat ik mijn smartphone straks 14 dagen kwijt ben roept veel weerstand in mij op. De sneeuw en de gedachte aan reizen met het openbaar vervoer werken niet mee.

Als ik bij vrienden aankondig dat ik 14 dagen zonder smartphone door het leven ga krijg ik verschillende reacties van: ” dan vraag je dus meer van mij, ingewikkeld” tot “interessant, vast lekker rustig” Mijn eigen gedachtes gaan vooral over hoe ingewikkeld ik denk dat zaken kunnen worden, zoals bijvoorbeeld geld overmaken of notities schrijven.

Voorbereiding dag -1 – weerstand

Ik wil niet zonder smartphone. Geen muziek kunnen luisteren op weg naar werk of tijdens het sporten beangstigd me. Ik realiseer me steeds meer hoeveel voorbereidingstijd je bespaart met smartphone. Wat je ook aan het doen bent, je kan altijd ook iets voorbereiden in de toekomst. In de rij van supermarkt bijvoorbeeld schrijf ik soms alvast een paar zinnen op over iets wat me te binnen schiet. Handig!

Dag 1 zonder smartphone – de introductie

Vanmorgen heb ik mijn telefoon extreem goed ingepakt, ik wil niet dat het pakketje kwijt raakt, mijn vertrouwen in pakketbezorgers is blijkbaar niet erg groot. Voor de zekerheid wilde ik een foto maken van het pakketje zodat ik bewijs kan laten zien als mijn telefoon kapot aankomt. Helaas heeft de Nokia (nog) geen opslag capaciteit, bovendien vraag ik me af of de foto scherp genoeg zal zijn.

Ik heb nu officieel mijn nokia in gebruik. Er zit wel radio op dus helemaal zonder muziek hoef ik het niet te stellen, een geruststelling.

Op een verjaardag waar behoorlijk wat baby’s en ander klein grut aanwezig is besluit ik mij op de wc eventjes terug te trekken uit de hectiek. Om contact te leggen met de buitenwereld stuur ik een smsje naar een vriendin, helaas, het bericht kan niet verzonden worden want ik heb geen bereik. Hoort dit ook bij de Nokia? Of had ik hier met een smartphone ook last van gehad? Hoe dan ook afleiding zit er even niet in.

Dag 2 zonder smartphone – slow living

Het leven zonder smartphone heb ik alvast omgedoopt tot “slow living”. Multitasken zit er niet echt meer in met de Nokia. De meeste handelingen op de Nokia kosten veel tijd, een smsje sturen vergt iets van 6 kliks en omdat typen zo langzaam gaat beperk ik mijn berichten tot kernachtige omschrijvingen. Wel lekker efficiënt.

Ik het idee dat ik de hele zondag geconcentreerd kon werken. Wel heb ik de neiging gehad om de Nokia te pakken. Al denk ik dat het om een fantoom pijn ging.

Dag 3 zonder smartphone – tegenvallers

Welgeteld waren er 3 momenten waarop ik echt hunkerde naar een smartphone. De eerste was toen de mevrouw van de postnl locatie een adres nodig had om mijn pakket verzekerd te kunnen versturen. Het blijk dat er voor een antwoordnummer andere regels gelden. Natuurlijk kon ik het adres niet opzoeken op de Nokia.

Het tweede moment was een lekke fietsband in Amsterdam Watergraafsmeer, geen idee waar de dichtstbijzijnde fietsenmaker was. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te zoeken, 10 minuutjes terug richting centrum did the job. Oke dit was misschien meer een uitdaging dan een stress moment.

Het derde moment was terug van werk naar huis, dit is ongeveer 35 minuten fietsen, er stond een redelijk straffe tegenwind en ik had flink wat boodschappen op mijn fiets geladen. Met de smartphone was de terugweg een rit van ontspanning, ik luisterde dan bijvoorbeeld een aflevering van Mangiaire! Of ik kon verdwijnen in muziek. Dit keer had ik het zwaar, elke auto die voorbij kwam heb ik denk ik gehoord. Het lukte niet mijn zintuigen af te sluiten waardoor de fietstocht nog vermoeiender werd dan die al was.

Dag 4 – sociale contacten

Mijn wereld lijkt binnen 4 dagen al wat kleiner te worden. Mijn sociale contact is geslonken naar 6 a 7 sms-jes op een dag. Dat betekent ook dat ik tijdens mijn werk minder ‘gestoord’ wordt en zelf ook minder afleiding zoek. Dit komt mijn werk ten goede en ik ben tevredener over mezelf.

Elke ochtend probeer ik te bedenken wat ik nu echt mis van mijn smartphone maar ik kan niet echt iets concreets bedenken. Ik kijk bijna uit naar een situatie waarbij een smartphone onmisbaar is. Bijvoorbeeld wanneer je in de auto zit en de ingebouwde navigatie denkt dat je door een weiland aan het crossen bent en vervolgens aan de andere kant van het ijselmeer uitkomt. Dat soort momenten, echt zin in.

Dag 5 – controle

Ik denk minder na over mijn smartphone wanneer ik deze niet gebruik. De mogelijkheden zijn niet langer meer eindeloos. Mijn circle of influence is kleiner geworden waardoor de zaken waar ik controle over heb ook dichterbij lijken te zijn. Ik ervaar meer controle en overzicht. Dit is de positieve kant.

Er was ook ‘slecht’ nieuws; het worden in totaal 20 dagen dat ik mijn smartphone kwijt ben. En dat is tegelijk de negatieve kant die ik belicht want met een smartphone is er wel veel meer te beleven.

Dag 6 – dopamine machine

Vandaag miste ik mijn dopamine machine. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat er op mijn werk een incident was waardoor bijna het hele team met dat incident bezig was, en iets minder met UX. Is oke natuurlijk, wel wat saaiig.

Een notitie over T9 -wie kent het nog? Echt een lieve functionaliteit, zo onpraktisch maar goedbedoeld. Echt lief.

Dag 7 – autonavigatie

Paniek! Ik heb nog nooit zo gebaald van sneeuw. Ik moest naar een afspraak op een onbekende plek. Hardhandig werd ik buiten mijn comfortzone geworpen toen de autonavigatie niet op de hoogte bleek van de nieuwste wegomleidingen, de sukkel.

Het zweet brak me uit toen bleek dat ik in rondjes aan het rijden was, de 30 minuten extra tijd die ik had ingecalculeerd slonk snel. Toen besloot ik om vals te spelen. Koortsachtig viste ik uit de krochten van mijn tas mijn oude smartphone tevoorschijn. Het duurde ongeveer 5 minuten voor deze aan was en het adres was ingevoerd in Google maps maar het was het waard.

Een smartphone zo simpel als de Nokia en dan met alleen Google maps erop zou ik best kopen. Lijkt me heerlijk en meer heeft een mens misschien ook helemaal niet nodig. Ik was 1 minuut te laat.

Dag 8 – een beroep op mezelf

Ik was redelijk fan van Google fit en het bijhouden van mijn voeding met de Yazio app. Voornamelijk omdat ik heel makkelijk veel te veel eet. Mijn smaakvoorkeur gaat uit naar vet en zoet en mijn ruggengraat is ver te zoeken wanneer ik trek heb.

Bijhouden van wat ik eet in een app heeft me iets bewuster gemaakt van wat ik in mijn mond prop. Ik heb geleerd heel bewust andere keuzes te maken. Daar ben ik absoluut blij mee. MAAR ik mis die app geen seconde. In plaats van het etenswaar in te voeren probeer ik nu vanuit de app te beredeneren of hetgeen dat ik wil eten het echt waard is. Ik doe een beroep op mijn aangeleerde nieuwe vaardigheid. En dat bevalt heel goed.

Dag 9 – reflectie

Het lukt me nog niet om op te sommen wat ik nu precies mis van mijn smartphone. Ik kom niet verder dan dat de meeste apps een vorm van entertainment voor mij zijn en die hoeven niet op de lijst. Natuurlijk zijn er de essentiële apps die mijn leven oprecht makkelijker maken zoals Google Maps.

Maar hoe zit het met MindCare app? Of de G-schema app die ik zo handig vond? Apps die mij hielpen bij het reflecteren op (niet helpende) gedachtes. Ik dacht dat deze apps essentieel waren en dat ik er veel aan had. Heb ik mezelf voor de gek gehouden of ben ik onbewust toch bekwamer geworden dan ik dacht? Een andere verklaring is dat ik, los van dit blog onderwerp, sowieso meer ben gaan schrijven en daardoor automatisch meer reflecteer op mijn gedachten.

Dag 10 – gedachtes

Afleiding is van alle tijden. Ik heb nieuwe, of eigenlijk oude, manieren gevonden om mezelf af te leiden. Mijn mail open ik misschien wel vaker dan wenselijk is en ik heb nog nooit zoveel nieuwe artiesten ontdekt.. Ik wen snel aan mijn leven zonder smartphone. Ik zag mijn smartphone als een afleidingsmachine, echter realiseer ik nu dat ik de afleiding zelf op zoek. Het is vooral makkelijker met een smartphone.

Gedachtes komen en gaan de hele dag door. Als ik iets denk dan stelt de smartphone mij in staat direct te handelen naar de gedachte. Zonder smartphone heb ik alleen de gedachte en verandert deze niet in een handeling of actie. zelfs al denk ik aan de Nokia dan nog blijft de gedachte een gedachte. Het niet kunnen koppelen van een concrete handeling stelt mij in staat te reflecteren op een gedachte. Mijn aandacht wordt niet verplaatst naar de handeling. Het leven met de Nokia vind ik ‘slow living’.

Dag 11 – autonavigatie part 2

Op naar Veghel, wederom een locatie waar ik nog nooit geweest ben. Zodra ik de auto start realiseer ik dat ik mijn back up smartphone, met Google maps, ben vergeten. Ik slik drie keer, en besluit om toch een rondje te rijden en de Google maps machine te halen. De onzekerheid overwon. Plus, dinsdag ochtend vanuit Amsterdam is gegarandeerd de spits in rijden. Ik moet ergens op kunnen vertrouwen, en dan liever niet de auto navigatie.

Dag 12 – sportschool

De tv’s in de sportschool doen het niet. Aangezien ik wekelijks toch wel wat uurtjes op de loopband doorbreng baal ik hier van. Binnen rennen wordt opeens een stuk saaier.

Dag 13 – niet noemenswaardig

Ik heb vandaag niets gemerkt van het gebrek aan smartphone. Hoe hard ik ook probeer na te denken er komt helemaal niets.

Dag 14 – The Voice of Holland

Met vriendin Lisanne woonde ik een aflevering bij van The Voice of Holland. Voornamelijk omdat vriendin Eline daar werkt en het uiteraard een heel spektakel is om ooit meegemaakt te hebben. Ik zal niet verder uitweidden over de ontvangst en de wachttijden want er heeft zich een smartphone incident voorgedaan. Tussen de optredens door drentelden er de hele tijd redelijk wat mensen rondom de ‘coaches’. Waaronder een dame met baseball cap, die opzichtig anoniem probeerde te blijven. Zij hing rond bij Ali B. Ze was niet te missen, en trok daardoor mijn aandacht. Wie was deze vrouw? Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer onderdrukken en heb Lisanne onder druk gezet om deze vrouw op te zoeken op haar smartphone. Het bleek zijn vrouw. Ze hebben drie kinderen. Ik kon gelukkig naar huis.

Dag 15 – Whatsapp

De eerste dag dat ik echt baalde dat ik geen toegang had tot Whatsapp. Goed ik misbruik de telefoon van mijn vriendin wel eens maar vandaag werd ik gewoon een tikkeltje chagrijnig door het gebrek aan Whatsapp. Het zit zo; ik moet een groep mensen bij elkaar krijgen. Deze mensen spreek ik niet dagelijks. Een Whatsapp groep maak je aan en via via krijg je de mensen in die groep. Heerlijk! Even de boodschap meerdere keren kopiëren en done.

Dag 16 – ziek

Zonder laptop had ik dit experiment waarschijnlijk niet gehaald.

Op mijn werk realiseer ik dat ik me te ziek voel om te blijven. Ik cross naar huis, er staat nog een telefonische afspraak en ik besluit om meteen te bellen, wellicht kan ik de afspraak naar voren halen en sneller mijn bed in, dat is mijn voornaamste motivatie.

Ik pak de Nokia, typ de eerste letter in en.. niets. Geen enkele naam van de 35 die ik heb gekopieerd is van de persoon in kwestie. Dat betekent dus laptop pakken > opstarten > mail openen > mail zoeken > telefoonnummer intypen > bellen. En dat zijn behoorlijk wat stappen als je eigenlijk wil slapen. Irritant.

Dag 17 – tussentijdse evaluatie

Een smartphone is echt heel handig en leuk. De Nokia is zo dom dat ik me eraan begin te storen. Een bericht sturen duurt lang, ik vergeet afspraken te bevestigen, ik ben moeilijker bereikbaar en heb minder contact met vrienden.

Dit schrijvende heeft me laten beseffen dat ik meer tijd heb voor mijn professionele ontwikkeling en mijn werk. Er zitten maar een beperkt aantal uren in de dag. Nu besteed ik meer uren aan waar ik naar toe wil groeien en haal ik meer plezier uit wat ik doe. Ik ben niet langer een prominent deel van de dag in de reageer stand maar meer in de lange termijn stand, voornamelijk door het gebrek aan Whatsapp. Ik ben leergierig en enthousiast en ik wou dat ik meer tijd had in een dag zodat ik meer kon ontdekken. Helaas moet ik keuzes maken. Zonder smartphone word ik gedwongen om geen tijd aan Whatsapp of andere sociale media te besteden. Ik kan daardoor mijn leergierigheid makkelijker voeden. Het betekent ook dat ik onzichtbaar ben geworden en voor sommigen ook onbereikbaar. Daar begin ik me nu toch ook wel een beetje zorgen om te maken.

Ik vergelijk beide telefoons graag met eenhuis. De Nokia kan je zien als een oud groot huis, ergens op het platteland van Finland. Dit huis heeft een lange donkere, beetje stoffige gang en aan die gang zitten kamers. Elke kamer heeft een eigen functie. Zo staat in de ene kamer een stoel en in de andere een bed. Wil je naar bed dan ga je naar die kamer, wil je op een stoel zitten dan ga je naar een andere kamer. Zo kan je heel de gang op en neer lopen en de kamers ontdekken.

De smartphone vergelijk ik met een groot shiny magisch kasteel. Ik stel me voor dat dit kasteel staat in Tokyo of in Singapore. Als je daar een kamer ingaat dan betreed je een toverachtig universum met verborgen gangetjes die naar andere kamers leiden, muren in de kleuren die jij wilt dat ze zijn. In kamers kan je slapen, zitten, vrienden uitnodigen, films kijken, boeken lezen, schilderijen maken etc. Het is sprankelend, schoon, met grote ramen waardoor je de stad kan bekijken.

Dag 18 – smartphone gemis

Ziek zijn betekent een groot deel van tijd op de bank of in bed. Met een smartphone kan je dan eigenlijk alle kanten op. De Nokia laat ik even buiten beschouwing want daar kan ik niets mee dat in de buurt komt van entertainment. Een smartphone is klein en licht. Toegegeven de Pixel 3xl is niet perse klein, maar wel kleiner dan een laptop en lichter dan een boek. Plus alle dingen die je wil doen als je ziek bent kunnen op een smartphone, denk aan series kijken en lezen.

Mijn smartphone begin ik steeds meer te missen. De geavanceerde techniek, het ontwerp van het toestel, de strakke interactiepatronen en de snelheid. Op mijn smartphone heb ik ingesteld dat de achtergronden dagelijks anders zijn, prints en tekeningen van Japan (Japan mis ook). Bij het opstaan is het elke dag weer een verassing. Dat is toch eigenlijk een stukje prachtige techniek! Ik vind het leuk dat ik de smartphone begin te herwaarderen. Niet dat ik de Nokia stom vind hoor, gewoon wat simpeler.

Dag 19 & 20 – frustratie & bellen

Dag 19 & 20 – Een saaie en langzame dag. De Nokia is nu standaard geworden, het gebruik is geen speciale ervaring meer en ik begin steeds meer te verlangen naar de kracht van de smartphone. Ik had de eerste ervaring met dat geld overschrijven niet lukte. Een bericht van de overheid kon ik niet openen doordat ik de DigiD app niet heb.

Wat ik een positieve ontwikkeling vind is dat ik vrienden nu vaker bel. In plaats van een Whatsapp sturen belde ik een vriendin voor haar verjaardag. We hadden een goed en geamuseerd gesprek waar ik van opleefde.

Dag 21 – verlenging

Volgens mobiel.nl zou ik binnen 20 dagen mijn smartphone weer terug hebben. De oplettende lezer weet dat het er eerst 14 zouden zijn. Aangezien ik mijn smartphone nog niet terug heb gaat mijn experiment langer door. Helaas kleeft er nu iets meer frustratie aan. Wellicht is dit dan de ‘echte’ ervaring. We gaan het zien. Ik blijf in principe door schrijven al zal het wat minder frequent worden.

Auteur: Sabrina Doornekamp

Ik heb een achtergrond in grafische vormgeving en heb media en cultuur gestuurd aan de Universiteit van Amsterdam. Mijn specialisatie richtte zich op digitale media. Samen vormen deze studies de basis voor mijn interesse in digitale systemen en hun gebruikers. Ik geloof dat samenwerking en communicatie belangrijke onderdelen zijn van het ontwerpproces.